Professor Bemelman studeerde in 1986 af aan de Universiteit van Amsterdam. Na zijn promotie volgde hij de opleiding tot chirurg in het AMC en het Sint Lucas Ziekenhuis te Amsterdam. Hij behoorde tot de eerste generatie assistenten in opleiding die kennismaakte met de minimaal invasieve technieken. Na het beëindigen van de opleiding tot chirurg in 1994, was Bemelman van 1995 tot 1999 als universitair hoofddocent verbonden aan het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC), waar hij verantwoordelijk was voor het aandachtsgebied Benigne gastrointestinale chirurgie. Bemelman is sinds 1999 als academisch hoofdspecialist Heelkunde werkzaam bij het AMC. Sindsdien worden vele operaties, die vroeger open werden gedaan, laparoscopisch uitgevoerd.

Drs Menno de Bree studeerde filosofie, en is als ethicus verbonden aan het UMCG Expertisecentrum Ethiek in de Zorg. Daarvoor werkte hij als bedrijfsethicus bij Nyenrode en Heineken. Studenten kozen hem onlangs tot docent van het jaar.

Máxima Medisch Centrum (MMC) in Eindhoven/Veldhoven draait al jaren mee in de top met de afdeling gynaecologie. Dat bewijst ook de verkiezing van gynaecoloog Marlies Bongers tot toparts van Nederland binnen haar vakgebied. Vorig jaar scoorde MMC ook al een eerste plaats. Toen werd gynaecologe Martina Porath gekozen tot nummer één. Volgens vakblad MedNet steekt Marlies Bongers met kop en schouders boven haar landelijke collegas uit. Zij mag zich dan ook als enige Toparts Gynaecologie 2010 noemen.

Mednet is een blad voor medisch specialisten. Elk jaar kiezen de specialisten drie vakgenoten die bijzonder gepresteerd hebben; een arts waar ze hun dierbaren graag aan toevertrouwen. Uit alle nominaties worden drie specialisten gekozen. Op het gebied gynaecologie is iets bijzonders gebeurd. Er werden niet drie specialisten gekozen, maar er sprong één naam uit: Marlies Bongers.

Collegas noemen Bongers een rolmodel voor de artsen in opleiding. Maar ook op wetenschappelijk gebied gooit ze hoge ogen: Ze zoekt de grenzen van het operatieve op en evalueert en publiceert ze ook meteen. Bongers heeft een nieuwe methode in Nederland geïntroduceerd waarbij de patiënt minder pijn heeft tijdens een hysteroscopie (een operatie waarbij een kijkbuis via de vagina in de baarmoeder gebracht wordt).

Máxima Medisch Centrum is gespecialiseerd in de zorg voor vrouw, moeder en kind. De komende maanden verrijst naast de locatie in Veldhoven een nieuw pand waar de afdeling gynaecologie en kindergeneeskunde in wordt ondergebracht. In dit pand wordt de specialistische zorg naar een nog hoger niveau getild. Kwaliteit en gastvrijheid op gynaecologisch gebied worden gewaarborgd. Op die manier blijft MMC meedraaien in de landelijke top.

Naast de verkiezing van Marlies Bongers tot Toparts kreeg MMC deze week nog een oorkonde op het gebied van vrouw, moeder, kind-zorg. Door FREYA (vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen) werd MMC gekozen tot meest patiëntvriendelijke kliniek van Nederland op het gebied van de psychosociale ondersteuning.

Professor Coebergh is een sociaal geneeskundige en kanker epidemioloog die veel ervaring heeft opgedaan afgelopen twintig jaar op het gebied van kanker controle en kanker management.

Dr. Ingrid Geesink is senior onderzoeker bij de afdeling Technology Assessment van het Rathenau Instituut in Den Haag, dat de effecten bestudeert van wetenschap en technologie op de samenleving om publiek en politiek te informeren. Haar specialisatie is biomedische ontwikkelingen en volksgezondheidsvraagstukken, met lopende onderzoeksprojecten op het gebied van opslag en (nader) gebruik van lichaamsmateriaal, medische markten, en ‘engineering of the body’. Ingrid is opgeleid in de sociale wetenschappen (MSc wetenschapsdynamica 1998 en MA sociologie 2000, Universiteit van Amsterdam) en promoveerde in het Verenigd Koninkrijk op het proefschrift “Risk regulation of tissue engineering in the EU; A political economy of medicine” (Cardiff University, 2006). De ontwikkeling van innovatieve medische technologie is een belangrijk aandachtspunt in Ingrids werk, met specifieke interesse in regeneratieve geneeskunde, vaccines, genetische tests en mensverbetering

Dr Koopmans rondde in 1978 zijn geneeskunde studie aan de Universiteit van Nijmegen af. In ditzelfde jaar begon hij met de Opleiding tot Internist in het UMC St. Radboud, Nijmegen.
Registratie als internist volgde in 1983. Naast zijn werk als internist was Dr Koopmans werkzaam als Adviseur , klinisch beoordelaar, van het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen en schreef hij zijn proefschrift “Clinical pharmacological studies on the interaction between NSAID and hydrochlorothiazide".
In 1987 werd hij Sectie hoofd Afdeling Klinische Beoordelingen van het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen.
In 1994 werd hij na zijn opleiding Infectieziekten en Aids geregistreerd als Internist-Infectioloog. Sinds 1994 is Dr Koopmans Hoofd van het HIV Behandelcentrum UMC St Radboud en Klinisch beoordelaar, Expert van de CPMP voor de beoordeling van geneesmiddelen.
In 1997 volgde zijn registratie als Klinisch Farmacoloog.

Jaap Lahpor is geboren in Groningen en studeerde daar in 1977 af aan de Universiteit van Groningen (RUG). Hierna deed hij een residentie algemene chirurgie in het Sophia Ziekenhuis in Zwolle. Na te zijn teruggekeerd naar Groningen werd hij opgeleid in de cardiothoracale chirurgie door Prof dr JNHoman van der Heide en Prof dr. A. Eijgelaar aan de RUG en werd specialist op 16 januari 1984. Na een jaar in zijn opleiding ziekenhuis te hebben gewerkt als cardiothoracaal chirurg verhuisde hij naar Utrecht waar hij staflid werd in het Academisch Ziekenhuis (AZU) en het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ). Hier voltooid hij zijn proefschrift "Myocard bescherming door allopurinol tegen ischemie-reperfusie schade (22 juni 1995). Sinds de start van het harttransplantatie programma in Utrecht in 1985 is hij volledig betrokken geweest bij thoracale orgaantransplantaties. Hij begon met een transplantatie programma met de implantable left ventricular assist devices in 1993. Dit resulteerde in de eerste succesvolle klinische implantatie van de HeartMate LVAD in Europa. Hierop creëerde hij een trainingsprogramma in het UMCU, waar sinds 2002 velen uit verschillende Europese centra zijn opgeleid in de techniek en de klinische behandeling van implanteerbare VAD's. Hij is een actief lid van verschillende internationale werkgroepen en verenigingen met betrekking thoracale transplantatie en mechanische ondersteuning van de bloedsomloop. Vanaf de start is hij betrokken met het longtransplantatie programma van het UMCU in samenwerking met het Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Op 1 april 2008 is hij benoemd tot hoogleraar Cardiothoracale Chirurgie (chirurgische behandeling van de falende circulatie).

Professor Lahpor heeft op het gebied van mechanische kunst- en steunharten nationale- en internationale reputatie opgebouwd. Wetenschappelijke interessegebieden van de heer Lahpor zijn: de kransslagaderchirurgie (het zogenaamde ‘ Octopus systeem’), hart- en longtransplantatie en mechanische ondersteuning van de bloedsomloop. Prof.dr. L.A. van Herwerden hoofd van de afdeling Cardiothoracale chirurgie UMCU, is al decennia bezig kleppen te repareren, steeds vroeger in het ziekteproces. Van Herwerden is expert in de reparatie van mitraliskleppen.

Laurens Landeweerd is werkzaam aan de Universiteit Maastricht, bij de faculteit Health, Medicine and Life Sciences, alwaar hij deel uit maakt van de interdisciplinaire groep Metamedica. Vanaf juni 2007 is hij ook werkzaam op de afdeling Biotechnologie van het Kluyver centrum te Delft. Bij beide doet hij onderzoek naar de menselijke identiteit in relatie tot nieuwe biotechnologieën. In Maastricht betreft dit onderzoek onder meer zogeheten ‘enhancement-technieken’. Daarbij heeft hij in het verleden de consequenties van prenatale diagnostiek onderzocht in het kader van een nieuwe liberale eugenetica, en doet hij momenteel onderzoek naar andere technologieën met een mogelijke enhancement-toepassing. Laurens Landeweerd heeft meegewerkt aan verschillende Europese projecten waaronder BioT-ethics en de opvolger hiervan BioT-ethed, een Europees consortium dat interdisciplinaire workshops geeft voor Promovendi doorheen Europa over biotechnologie en ethiek en onderzoek doet op dit thema. Daarnaast werkte hij ook mee in het onderzoeksproject Enhance dat handelt over de mogelijkheid van en ethische problemen rond menselijke verbeteringstechnologieën. In Delft kijkt hij naar de maatschappelijke consequenties van de invoering van biobrandstof. Momenteel is hij bij drie Europese projecten betrokken: Synthethics (een onderzoek naar de ethische problematiek rond synthetische biologie), Ethicsweb (opgestart met het doel een Europese database op te starten voor ethici) en Value Isobars (waarin wordt beoogt verschillen in ethiek in kaart te brengen met betrekking tot ontwikkelingen in de biometriek en het tweeledig gebruik van onderzoek naar virussen of ziekteverwekkers). In 2009 ontving Landeweerd zijn doctoraaldiploma aan de Universiteit van Maastricht met zijn proefschrift Reconstructing the Self; problems of Fate, Choice and Justification in the Eugenics Debate.

Prof, dr. M.J. van Lieburg studeerde geneeskunde aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. In 1978 werd hij directeur van het Medisch-Encyclopedisch Instituut van de Vrije Universiteit Amsterdam. Hij promoveerde in 1986 op het proefschrift ‘Het Coolsingelziekenhuis te Rotterdam 1839-1900’. Aansluitend op zijn promotie werd hij hoogleraar Geschiedenis van de geneeskunst aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Daarnaast was hij deeltijds universitair hoofddocent aan de Erasmus Universiteit, een functie die, eveneens in 1986, werd omgezet in een bijzonder hoogleraarschap Medische geschiedenis. In 1997 werd hij voltijds gewoon hoogleraar Medische geschiedenis aan de Erasmus Universiteit, tegenwoordig Erasmus MC. In 2004 werd hij voor één dag per week benoemd tot hoogleraar Medische geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen RUG. Sinds 1989 is hij tevens bibliothecaris van de KNMG (Koninklijke Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Geneeskunde).

Prof. dr mr dr Bas de Mol is hoogleraar cardiothoracale chirurgie in het AMC en deeltijdhoogleraar biomedische technologie aan de Technische Universiteit Eindhoven. Hij is gepromoveerd in de rechtsgeleerdheid (Rotterdam, 1988) én in de geneeskunde (Amsterdam, 1991). Naast zijn werk als hartchirurg houdt De Mol zich bezig met ontwikkeling en toepassing van complexe, biomedische technologie en de veiligheid van patiënt en dokter in de gezondheidszorg. Zo onderzocht hij hoe de brand op een operatiekamer in het Twenteborg Ziekenhuis in Almelo in september 2006 kon ontstaan, waarbij een patiënt om het leven kwam.

Harriette Verwey is cardioloog bij het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC). Zij is gespecialiseerd in ernstig hartfalen en in de vrouwencardiologie. Zij houdt zich onder andere op beleids- en wetenschappelijk niveau bezig met onderzoek en behandeling van vrouwen met verdenking van hart- en vaatziekten. Harriette Verwey is een gewaardeerd spreker op wetenschappelijke congressen en symposia, en publiceert geregeld in vooraanstaande wetenschappelijke tijdschriften.